Boş Levha
Okunmaya Değer İçerikler

Yaşadığım Yer

1

Annemin gözü yaşlı selamını getirdim sana umut dolu günlerden. Ki ne çok ihtiyacımız var bu hasret dolu günlere. Yaşadığım yerde yağmur yürekli kadınları bir bir öldürüyorlar artık. Güpegündüz hem de herkesin gözü önünde. Adına töre diyorlar, namus diyorlar. Ölüme uydurulan kılıflar en çok kadınlara yakışıyor ne de olsa bilirsin! Onlardan biri de Annemin ilk göz ağrısı  Berfin.. Hayatın zıtlığı gözlerinde ki karaya inat isminde beyaz bir hal almış dünya güzeli ablam. Sana bunları neden  şimdi anlatıyorum, inan bende bilmiyorum.. Daha önce bu acıya ortak olmak ister misin diye hiç sormadım farkındayım. Paylaştıkça çoğalan her şey gibi bu acının da seni çoğaltıp yıkmasından korktum sanırım. Bölüşebileceğimiz güzel yarınlarımız olma ihtimalini daha çok sevdim hep. Ama dünyanın bitip tükenmeyen bir ağrısı var. Bizler bu ağrının ta kendileriyiz. Sevgiyi tükettik, inancı tükettik, birbirimizi tükettik. Dünya artık içine alamıyor bizi. Söyledim ya sana, yaşadığım bu yerde yağmur taneciklerinden daha fazla insan öldürülüyor artık, en çok da kadınlar! Sana güzel bir geleceğe inancı olan annemin selamından başka bir şey getiremedim. Ellerim boş, yüreğim keder dolu. Yitirdiğim onca şey arasında tutunmaya çalıştığım tek yolsun sen, inandığım tek doğru gerçeksin. Buna rağmen seni kendimden korumalıyım. Sana getirdiğim her şey bir başkasından emanet. Bende annemin selamından başka verebilecek umut dolu bir cümle kalmadı, bende Berfin’in çaresiz korku dolu bakışlarından başka bir şey kalmadı. Kızıyorsun biliyorum, ama kızma ne olur. İnan bana iyi niyetlerimi öldürmemeyi birçok kez denedim. Düşlerime kurşun geçirmeye çalışan bir yığın insana rağmen hem de! Ama ne zaman ki sokakta açlıktan ağlayan küçük bir çocuk gördüm bütün doymuşların(!) içinde, işte o zaman çekildi ruhum. Hissettiklerim anlamını yitirdi. Yaşadığım bu yerde kuru bir ekmek için çocuklar öldürülüyor artık. Taş bana değmedi ya umurumda olmaz diyen gözü kara insanlar bürümüş her yanı. Üstelik çok da haklılar! Sadece izliyorlar olup biteni. Binlerce göz var kapıları kapanmış evlerin içinde, kulakları tıkalı. Sıra kendilerine gelene kadar mutlu mesut yaşıyorlar..

Oysa yaşamak bu olmamalıydı..

1 yorum
  1. Muge diyor

    Güzel

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.