Ahmed Arif’in Şiirleri ve Hayatı

0

Gerçek ismi Ahmet Önal olan Ahmed Arif’in şiirleri ve hayatını kısaca özetleyelim dedik. Ahmed Arif, 1927 yılında Diyarbakır’da dünyaya geldi. Diyarbakır Lisesi’nde eğitim gördükten sonra üniversite eğitimine Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Felsefe Bölümünde başladı. Üniversite eğitimi sırasında suç işlediği ileri sürülerek tutuklandı. 1952’de tekrardan saçma sapan nedenlerle (gizli örgüt kurmak) tutuklandı. 2 hapis cezası alan şair, mahkumiyeti bittikten sonra Ankara’ya yerleşti. Ahmed Arif, Ankara’da çeşitli dergi ve gazetelerde çalıştı.

Ahmed Arif’in ilk şiiri Millet adlı dergide basıldı. Asıl şairlik ve kişiliğini 1948-1954 yıllarında oldukça fazla dergide çıkan şiirleriyle edebiyat dünyasına gösterdi. Uzun bir süre şiir yazma  yan Ahmed Arif bir süre suskunluğa gömüldü.

1968 yılında tek şiir kitabı olan Hasretinden Prangalar Eskittim yayınladı. Bu kitap o kadar büyük bir yankı uyandırdı ki şiir kitabı 12 yılda toplamda 23.baskısını çıkarmayı başardı.

Ahmed Arif, çağımızın şiir anlayışına farklı tat kazandırdı. Şiirlerinde, ritmi sese değil de söze dayandırdığından büyük bir lirizmin hissedilir. Ahmed Arif’in yazdığı şiirlerin çoğu bestelendi. 2 Haziran 1991’de Ankara’da hayatını kaybetti.

Ahmed Arif Şiirlerinden Alıntılar

Hasretinden Prangalar Eskittim

Art arda kaç zemheri

Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu.

Dışarda gürül gürül akan bir dünya…

Bir ben uyumadım

Kaç leylim bahar

Hasretinden prangalar eskittim.

Saçlarına kan gülleri takayım

Bir o yana

Bir bu yana…

Yalnız Değiliz

Bir ufka vardık ki artık

Yalnız değiliz sevgilim.

Gerçi gece uzun,

Gece karanlık

Ama bütün korkulardan uzak.

Bir sevdadır böylesine yaşamak,

Tek başına

Ölüme bir soluk kala,

Tek başına

Zindanda yatarken bile,

Asla yalnız kalmamak.

Anadolu

Binlerce yıl sağılmışım,

Korkunç atlılarıyla parçalamışlar

Nazlı, seher-sabah uykularımı

Hükümdarlar, saldırganlar, haydutlar,

Haraç salmışlar üstüme.

Ne İskender takmışım,

Ne şah ne sultan

Göçüp gitmişler, gölgesiz!

Selam etmişim dostuma

Ve dayatmışım…

Görüyor musun?

Yalnız Değiliz

Bir ufka vardık ki artık

Yalnız değiliz sevgilim.

Gerçi gece uzun,

Gece karanlık

Ama bütün korkulardan uzak.

Bir sevdadır böylesine yaşamak,

Tek başına

Ölüme bir soluk kala,

Tek başına

Zindanda yatarken bile,

Asla yalnız kalmamak.

Otuzüç Kurşun

Bu dağ Mengene dağıdır

Tanyeri atanda Van’da

Bu dağ Nemrut yavrusudur

Tanyeri atanda Nemruda karşı

Bir yanın çığ tutar, Kafkas ufkudur

Bir yanın seccade Acem mülküdür

Doruklarda buzulların salkımı

Firari güvercinler su başlarında

Ve karaca sürüsü,

Keklik takımı…

Yiğitlik inkar gelinmez

Tek’e – tek doğüşte yenilmediler

Bin yıllardan bu yana, bura uşağı

Gel haberi nerden verek

Turna sürüsü değil bu

Gökte yıldız burcu değil

Otuzüç kurşunlu yürek

Otuzüç kan pınarı

Akmaz,

Göl olmuş bu dağda…

Ahmed Arif’in Kitapları:

Hasretinden Prangalar Eskittim – 1968

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.